_Lipiec 2015

P W Ś C P S N
01 02 03 04 05
06 07 08 09 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31

_NEWSLETTER

_Wesprzyj Wyspę

_Program


3 lipca (piątek)
Godz. 18.00 / Instytut Sztuki Wyspa
Wstęp wolny


Gdańsk w polskiej kulturze kojarzony jest nierozerwalnie ze Stocznią – jednak skoro Stocznia odchodzi, czy nadejdzie taki moment, kiedy wszelki ślad po niej zaginie? Jeśli tak, zastanawia kwestia tożsamości – zwłaszcza potencjalnego gdańszczanina w takiej przyszłości – czy jest możliwe, że symboliczny obiekt statku/łodzi, przestanie być rozpoznawany jako logiczny atrybut miasta? Że fakt istnienia Stoczni, tego, że była KIEDYŚ, stanie się tak bardzo odległy, że aż abstrakcyjny i nastąpi brak możliwości identyfikacji?

Instalacja Vergessenheit zakłada przeniesienie odbiorcy do czasu już po-stoczniowego. Prezentowany obiekt zdeformowanej, symbolicznej „łodzi” lewitujący ponad głowami, zanurzony jest w innym wymiarze – to swoiste nawiązanie do zjawiska „niepamięci początku”: Stocznia z tej perspektywy jest już odległa, zapomniana, a fragment obiektu staje się całkowicie obcy.

Kluczowe jest umiejscowienie projektu – odbiorca wchodzi z przestrzeni obecnie znajomej, stoczniowej, do obcej, wyselekcjonowanej „przyszłości”, z którą musi się skonfrontować.

Bio:

Martyna Jastrzębska (ur. 1987, Kielce) – artystka intermedialna, ukończyła ASP w Gdańsku (Pracownia Transdyscyplinarna prof. Grzegorza Klamana). Od 2012 roku Martyna Jastrzębska pracuje z „bitumixem”, będącym jej autorską techniką, opartą na wykorzystaniu mas bitumicznych i mieszanek klejowych. Materiał ten stał się środkiem wyrazu dla zainteresowań artystki, skupiających się wokół naśladownictwa organiczności i niesprecyzowanej materii. Ważnym kierunkiem jej dotychczasowych i aktualnych działań jest nadawanie nowych kontekstów symbolom i przedmiotom, obecnym w powszechnej percepcji. Martyna Jastrzębska kontynuuje podjęty przez nią już w instalacji Once Upon a Time (2013) wątek zagadnienia „niepamięci” – jako zdeformowanej świadomości, „złej” pamięci, która zniekształca klarowną wymowę symboli i zdarzeń.

>>>

3 lipca (piątek)
Godz. 18.00 / Instytut Sztuki Wyspa
Wstęp wolny


Gdy wpiszemy w Google hasło Przestrzeń równoległa ukaże się nam w pierwszym zestawie definicji przeglądarki internetowej zagadnienie rodem z astrofizyki czyli Wieloświat inaczej Multiświat, Metawszechświat, Multiwszechświat – zestaw wszystkich możliwych wszechświatów, zawierający wszystko w sobie to co odmienne, niejednakowe (w tym wszystkie możliwe, potencjalne – niezależnie od rozważanych czasoprzestrzeni lub wymiarów, w których się znajdują – wszechświaty; w tym także tak zwane wszechświaty równoległe). Wizje wieloświatów astrofizycy usiłują połączyć z teorią kwantową a ta z kolei ma swoją nieprzypadkową zbieżność w dualistycznej korpuskularno - falowej budowie światła. Wiele wątpliwości rodzi się w kontekście problemu światła odbitego w lustrze, gdyż tak naprawdę wiadomo, że to iluminacja zmultiplikowana ale jednak widoczna i istniejąca w swej naturze dualistyczno falowo - kwantowej i do jakiego świata powinna należeć - czy tylko do naszego realnego?
>>>

Wernisaż 12 czerwca (piątek)
Godz. 17.00 / Hala 90B

Wystawa czynna do 30 września

Kuratorki: Beatrice Josse, Emily Pethick i Aneta Szyłak

Artyści: Sherko Abbas Abdl-razaq, Lida Abdul, Alice Aycock, Babi Badalov, Ismail Bahri, Ricardo Basbaum, berszmisiak, Olaf Brzeski, Karolina Brzuzan, Rafał Bujnowski, Adelita Husni Bey, Monica Bonvicini, Latifa Echakhch, Harun Farocki, Esther Ferrer, Anton Kats, Daphne Keramidas, Anna Królikiewicz, Julie Luzoir, Wendelien van Oldenborgh, Małgorzata Markiewicz, Agnieszka Polska, Simon Pope, Konrad Pustoła, Tere Recarens, Sylvie Réno, Maciej Salamon, Mierle Laderman Ukeles, Florian Zeyfang

Wernakularny to jeszcze mało przyswojone określenie, odnoszące się do lokalności – jej języka powszedniej komunikacji ale także lokalnej, wiedzy, technologii i sposobu obrazowania. Dziś mówimy np. o architekturze wernakularnej, takiejż fotografii czy projektowaniu wizualnym. Wernakularność wybrana jako temat wystawy głównej przynosi labirynt prac materialnych, video, prac malarskich, rzeźbiarskich i tkanin oraz aktywności artystycznych związanych z obiektami znalezionymi, technikami i technologiami codzienności, powszechnymi materiałami i czynnościami. Układa wizualny słownik powszedniego. Pokazuje związek pomiędzy lokalnością i relacyjnością.

Wernakularność spina pięcioletnią linię programową Alternativa, tropiącą istotne zjawiska lokalnego kontekstu, do jakich należały praca i czas wolny, uniezwyklenie, materialność, myślenie utopijne czy taktyki życia codziennego. Wernakularność poświęcona jest formie niezwykłej w swojej zwykłości, zaobserwowanej mimochodem. Wprowadza zamieszanie w rozumienie formy artystycznej.

>>>