_Czerwiec 2017

P W Ś C P S N
01 02 03 04
05 06 07 08 09 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

_NEWSLETTER

_Wesprzyj Wyspę

<<<_POWRÓT



KRYJÓWKA Knutte Westera w Wyspie

Otwarcie 5 marca o godz. 18.00
Wystawa czynna codziennie z wyjątkiem poniedziałków i świąt od 12.00 do 18.00 do 11 kwietnia
Kurator: Maks Bochenek


„Kryjówka” jest artystycznym projektem szwedzkiego artysty Knutte Westera.
Na przełomie zimy i wiosny 2008 roku, jako uczestnik programu rezydencyjnego „Wyspa AirPort” rozpoczął współpracę z podopiecznymi schroniska Monar-Markot oraz kobietami i dziećmi z Domu samotnej Matki w Gdańsku. W ciągu cyklu spotkań, Wester rejestrował ich codzienne życie; przeprowadzał wywiady, fotografował i filmował zaproszonych do udziału uczestników. Wester poprowadził także specjalne warsztaty w pracowni rezydencji w Instytucie Sztuki Wyspa, podczas których wraz z matkami i ich dziećmi tworzył poklatkowe animacje. Powstała w okresie pobytu dokumentacja stała się wyjściowym materiałem dla prac, które powstały w jego szwedzkiej pracowni.

Knutte Wester: Po kilku miesiącach pracy pogubiłem się pod nawałem materiałów. Zacząłem więc przerysowywać zdjęcia, a z rysunków tworzyć animacje. Poprzez rysunki odnalazłem drogę powrotną do pierwotnej dokumentacji video – tym razem w formie animowanej, stanowiącej wyraz mojej własnej interpretacji tak naprawdę wciąż tych samych historii. W pewien sposób animacje stały się rodzajem klucza dla materiału dokumentalnego. Tusz, którego użyłem tworząc rysunki, przeniosłem na wystawę planując wypełnić nim niewielki zbiornik, na którego powierzchni odbijałby się obraz jednej z projekcji.

„Kryjówka” prezentuje liczne, pozostające ze sobą w relacji prace jak na przykład video o codziennym życiu w schronisku Monar-Markot i dwa materiały filmowe z warsztatów artystycznych prowadzonych w Monarze, które składają się na dwie video instalacje.
Z prac powstałych w Gdańsku, Wester zarysował dwa wątki - jeden skierowany w przeszłość, drugi w teraźniejszość. Pierwszy odnosi się do starej fotografii z sierocińca, gdzie dorastała babcia Westera. Drugim jest rzeźba, którą Wester zrealizował wraz z uchodźcą - nastolatką ubiegającą się o azyl w Szwecji. Rzeźba przedstawia jej ręce, które próbują utrzymać w dłoniach niewielką ilość wody przelewającą się przez palce.

Profesor Ingo Vetter zwraca uwagę na silnie konceptualne zainteresowanie Westera funkcyjnością i dysfunkcjami naszego społeczeństwa. Zamiast oceniać badaną sytuację, wzywa odbiorcę, by sam zanalizował różnorodność czynników wpływających na rozwój społeczny. Uchodźstwo, bezdomność, dzieci ulicy są zepchnięte na obrzeża współczesnej ekonomii. Pomimo tego są częścią rzeczywistości a prace Westera wskazują na ich współistnienie. Jednocześnie artysta ucieka od prostej formy reprezentacji i generuje otwarty proces, w którym jego grupa badawcza angażuje się do udziału w podejmowaniu decyzji i rozwoju projektu artystycznego. To właśnie udział i zaangażowanie powinny funkcjonować jako kluczowe słowa w pracach, których wynik jest prezentacją realnych praktyk. Jak podkreśla Wester: „Nigdy nie starałem się przemawiać za kogoś, starałem się raczej użyczyć moje pióro, czy mój megafon”.


_Partnerzy